‘Ik droom van een muzikale discoboot’
CultuurHENGELO - De haven van Hengelo is de grootste van Overijssel en een van de grootste binnenhavens van Nederland. Veel Hengeloërs weten niet anders dan dat de haven er ligt. Maar wat gebeurt er allemaal? En wie maken er gebruik van? Wat is de geschiedenis ervan? Om daar meer over te weten te komen, gaan Hans Bouma en Johan Koning op zoek naar de verhalen over de haven en de Twentekanalen.
Met de Möllerwerf in het Hengelose havengebied heeft onze stad een creatieve broedplaats voor kunstenaars en andere kunstzinnigen. Het initiatief komt van Irma Bruggeman. Zij is directeur van de Möllerwerf, al jarenlang nachtburgemeester van onze stad én een creatief meesterbrein vol mooie initiatieven. De haven van Hengelo speelt er een centrale rol in.
Mollerwerfvensters Havenkade (foto: Jenny de Groot)
“We hebben met de havenmeesters van Port of Twente, die hier in Hengelo hun hoofdvestiging hebben, een mooie samenwerking. In hun toch al opvallende kantoor mogen kunstenaars op de begane grond exposeren. We noemen dat de Möllerwerfvensters. Hier zijn om de twaalf weken nieuwe werken te zien van een andere kunstenaar. Lara Vos heeft er al geëxposeerd, net als Frans Zekhuis, Pier van Dijk en Martha Lucía Inagán. De werken van Semra Heydari waren tot 1 juli te zien. Zij geeft verdwaald hout een nieuw leven. Ze noemt het Sems Happy Wood.”
Bruggemans is trots op deze samenwerking, waarin de Twentse haven een mooie rol speelt. “Als je hier de haven ziet, met de terminal hierachter waar al die kleurrijke containers staan opgestapeld, dan heb je toch een beetje het idee dat je in Hamburg bent. Het is ruig, terwijl de rest van Twente eigenlijk best aangeharkt is.” Nou, zo ruig is de Möllerwerf ook. “De creatieve klasse houdt wel van zo’n rauw randje. Die vindt dat lekker, het inspireert. En je hebt door het kanaal hierachter het idee dat je contact hebt met de rest van de wereld. Dat je hier thuis komt, dat ook.”
foto: Hans Bouma - Foto: Hans Bouma
Hadden we het in het vorige artikel over Bruggemans droom van een Twentse Guggenheim, ze heeft nog een ander idee. Dat misschien wat eenvoudiger te realiseren valt. En waar het Twentekanaal centraal in staat. “Ik droom van een muzikale en kunstzinnige discoboot en minimaal een watertaxi, die een verbinding kan leggen tussen Enschede, Hengelo en Almelo. Zodat je ’s nachts, als er geen treinen meer rijden, toch verbinding hebt. Maar het liefs een discoboot, met een dj erin die tussen de drie steden vaart.” Later, als we achter het gebouw van de Möllerwerf lopen, tussen de weidebloemen uitkijkend over de containerterminal die aan de overkant ligt, zeg ze: “Het zou mooi zijn als er hier dan ook een halte komt. Het is iets waar we met z’n allen van dromen.”
Dat ‘met z’n allen’ gaat in dit geval om alle deelnemers van de Möllerwerf. Ruim 140 mensen zijn dat er. Als we weer in de creatieve werkplaats terug zijn, wijst ze naar het toilet – gender-neutraal, natuurlijk. “Daar laten we met foto’s zien wat we hier allemaal doen. Van feesten tot voorstellingen, van exposities tot workshops. Mensen van allerlei pluimage komen hier: directeuren, politici, kunstliefhebbers en kunstenaars. Maar ook ‘gewone’ mensen. Het is hier echt een creatieve hotspot.” Zoals de haven van Hengelo een logistieke hotspot is. En beide hotstpots verdragen elkaar prima, dat blijkt wel.
