Foto: pr

Opschaling

  Ingezonden

Vanochtend fietste ik goedgemutst m’n wekelijkse tocht tussen Hengelo en Almelo door het buitengebied. De stemming was opperbest, want dit zijn in de natuur zo’n beetje de mooiste weken van het jaar. Alles is fris en fruitig en het zonnetje schijnt uitbundig. Bovendien lijken we wat betreft het virus -met het woord waarvan ik inmiddels doodmoe ben om het nog te noemen- de goede kant op te gaan. 

Versoepeling en verruiming. Eindelijk weer wat meer adem en kwaliteit van leven en een voorzichtige terugkeer naar de ons zo dierbare vrijheid om te doen en laten wat we willen. Tijdens m’n tocht mijmerde ik over de komende periode en hoe de maatschappij er uiteindelijk weer uit zal gaan zien. Zullen we over een poosje concluderen dat er definitief zaken zijn veranderd of zal alles met grote passen richting het oude gaan? Je probeert signalen op te vangen, dingen te duiden. Net buiten de stad zag ik in het open veld twee roofvogels boven de weilanden cirkelen. 

Wat verderop waren twee vliegtuigen in de lucht te zien die dapper een witte streep achterlieten. Ach, zo zeldzaam is het inmiddels al niet meer. Om me heen fladderden allerlei jonge, nog onervaren vogeltjes met voedsel in hun bekjes. Bijna op m’n eindpunt gekomen, zag ik in een malsgroen veld twee hazen rennen. Verder werd ik omringd door vele auto’s en werkbusjes en wat nog erger is: vijf tractoren met grote tanks er achter. Zelfs moest ik uitwijken voor een grote tankauto met gier. 

Op m’n terugtocht mocht ik ten volle genieten van het resultaat van het op deze schone dag opnieuw overvloedig geïnjecteerde. De op de heenweg nog frisgroene velden waren, oh wonder, welhaast bruin gekleurd door al dat lekkers. En dan die stank! Hier was onherroepelijk sprake van opschaling. Het stemde me niet al te gelukkig. Het slotakkoord van deze dag werd vlak voor de bebouwing van Hengelo ingeluid met twee daverende kanonschoten. Een jager schoot waarschijnlijk met grof geschut op een onschuldig klein beestje. In dit gebied heb ik nimmer iets van wild kunnen ontdekken, dus doen de kanonniers hier voorbeeldig werk. Zij hebben nooit afgeschaald.

 Al met al een dag met wisselende stemmingen. Aan de ene kant de prachtige lente met een bijpassend nieuw geluid. Aan de andere kant zie ik toch ook duidelijk tekenen van de nieuwe lente met het oude geluid. We zaten in een razende achtbaan en konden op geen enkele wijze ontsnappen. Totdat ergens in China… Nu is er een mogelijkheid tot matiging. Hopelijk wordt lering getrokken, maar ik heb een bang vermoeden dat men opnieuw vol op het orgel zal gaan, zodra het weer kan. Dat zou een gemiste kans zijn.

Anne Jan Teunis

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden




Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding