Column: Content

  Ingezonden

Afgelopen zaterdag stond er in Trouw een artikel over “de contente mens.” Het bronzen beeldje van deze mens bevindt zich op de markt van Eersel, Noord-Brabant.

“Met de handen op de rug en een flauwe glimlach om de mond. Een goedmoedige sukkelaar.”

De foto van het beeldje trof me. Eenvoud en tevredenheid. Het echte verhaal is complexer, maar het gaat me even om het beeldje zelf.

Gelukkig heeft tot nu toe nog niemand iets belastends gevonden, waardoor het van z’n sokkel moest worden getrokken; tegenwoordig het lot van vele andere beelden.

Kijkend naar dit beeldje, gingen m’n gedachten als vanzelf naar de afgelopen periode. Er is wat af geklaagd! Zelf pleit ik me evenmin vrij, want ook ik klaagde over van alles. Vaak terecht, maar soms kon het wel wat minder en zou er wat meer plaats voor tevredenheid kunnen zijn. Natuurlijk kan ik niet of nauwelijks in de levens van anderen kijken, maar wat voor mij geldt, zal toch ook wel voor vele anderen in Nederland opgaan.

We leven bijvoorbeeld niet in Beiroet, waar de haven in handen was van “Ali Baba en de veertig rovers”, met alle gevolgen van dien.

Tevens kunnen we ons land niet vergelijken met Wit Rusland. Onvoorstelbaar wat je daar over leest. Je mag niet eens stemmen op degene van je keuze en wordt om het minste of geringste vastgezet. Zomaar een paar voorbeelden van landen waar je het minder goed treft.

In ons land gaat het vooralsnog niet verder dan Zwarte Piet en de anderhalve meter. Iedereen mag in vrijheid van alles roepen en elke dag zijn de supermarkten stampvol.

Toen er na de intelligente lockdown werd opgeschaald, was er best weer veel toegestaan. Nu klagen we er over dat we hier en daar bepaalde beperkingen hebben. We moeten, wanneer we heerlijk uit eten gaan of op een terras plaatsnemen, onze namen en telefoonnummers in een logboek noteren. Soms moeten we vakanties uitstellen of bestemmingen omboeken. Op de stranden dienen we afstand te houden, maar dat zal in de herfst geen probleem meer zijn.

Geen onoverkomelijke problemen, lijkt me. Daarom mogen we met z’n allen best wat meer content zijn met ons lot. Nog even niet zingen in de kerk en in stadions en hier en daar wat gedoe met mondkapjes. Het kan allemaal veel beroerder.

Daarom heb ik besloten om af en toe wat tevredener te zijn. Daartoe reeds besloten, kreeg ik de milde bevestiging op m’n wekelijkse fietstocht. Na eerst nogal wat nors kijkende mensen tegengekomen te zijn, kwam me een man tegemoet gefietst die ik kende van vroeger. Hij lachte breeduit en straalde, nog versterkt door z’n prachtige, grijswitte, in de zon glinsterende haardos. Hij is verstandelijk beperkt en ooit zag ik hem lopen met een groot boek, getiteld:  “Sjakie en de chocoladefabriek.” Ik noem hem sindsdien voor het gemak Sjakie. Hij deed me sterk aan het beeldje van de contente mens denken. Sjakie is ook content en eenvoudig. Net als het beeldje hield Sjakie me een spiegel voor. Ondanks alle ellende die er wel degelijk is, moeten we misschien soms wat meer onze zegeningen tellen. Terug naar een zekere eenvoud en contentheid. Precies wat we van deze crisis zouden moeten leren. In goed Nederlands: een wake-up call.

Anne Jan Teunis,

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden