‘Grotere schepen, een rustiger leven’

De haven van Hengelo is de grootste van Overijssel en één van de grootste binnenhavens van Nederland. Veel Hengeloërs weten niet anders dan dat de haven er ligt. Maar wat gebeurt er allemaal? En wie maken er gebruik van? Wat is de geschiedenis ervan? Om daar meer over te weten te komen, gaan Hans Bouma en Johan Koning op zoek naar de verhalen over de haven en de Twentekanalen.

door Hans Bouma en Johan Koning

HENGELO - ‘Huisje-boompje-beestje, maar dan op het water’. Zo luidde de omschrijving van het leven van Henriëtte en Derk Posthumus op hun binnenvaartschip Mia Amore in de vorige aflevering van deze serie. In hun gezellige en meer dan ruime woonkamer op het schip vertelden ze onder meer dat hun kinderen op het internaat in Zwolle zitten en ’s weekends vaak thuis komen. Contact met hun kinderen en de rest van de buitenwereld is tegenwoordig natuurlijk eenvoudig: dat gaat online.

“Maar in Duitsland is het 5G-netwerk nog lang niet zo goed ontwikkeld als in Nederland”, vertelt Derk. Dat netwerk gebruiken ze ook om bijvoorbeeld te navigeren. Zou het op termijn zelfs zo kunnen zijn dat er helemaal geen schipper meer aan boord is? Derk ziet dat nog niet zo snel gebeuren. “Dan zouden vanuit een centrale post de schepen op afstand bestuurd worden, met behulp van camera’s en radars. Het kan, maar is het veilig? Wat als het heel erg gaat stormen? Kijk, in principe kan ik hier op een knopje drukken en dan vaart het schip automatisch naar de sluis toe”, zegt hij vanuit de Hengelose haven. “In geval van nood ben ik er altijd.”

Lees ook

‘Elke dag een ander uitzicht’

 

Voorlopig zitten Derk en Henriëtte dus nog wel achter het roer. Met hun Mia Amore mogen ze sinds de verbreding en verdieping van de Twentekanalen tot 2,80 meter diep varen. “Hiervoor hadden we een schip met 2,5 meter diepte. Vroeger had je allemaal schepen met 1000 ton aan lading, wij kunnen tegenwoordig tot wel 2800 ton meenemen, maar gaan niet verder dan 2.000 ton; anders varen we te diep. Je hebt tegenwoordig allemaal schepen van 2500 tot 3000 ton.”

Het varen gaat perfect, maar hoe is het gesteld met de havens? Het blijkt dat er overal wel wat aan te merken is. “Het mooist voor ons is Riwald, bij Almelo. Maar het is nergens helemaal perfect. Dat kan misschien ook helemaal niet.” 

Wat maakt het werk zo mooi? “Je hebt alle vrijheid als schipper. Je staat ’s morgens op, wast je en ontbijt en dan ga je varen. Of je moet laden of lossen.” Door de grotere schepen duurt dat ook langer – dus is de wachttijd ook langer dan vroeger. 

“De omloopsnelheid is langzamer, want we vervoeren de dubbele hoeveelheid. Het leven is rustiger geworden. We varen van Duitsland, waar we laden, naar hier. Een rondje. We mogen in totaal veertien uur per dag varen, maar ja: we zijn toch afhankelijk van de laad- en lostijden. Dus daar plan je meer op, dan op het maximum aantal uren. Het is veel relaxter zo, dan vroeger: we kunnen toch geen ijzer met handen breken.”

Ruimte hebben ze in ieder geval genoeg. “Als je dit vergelijkt met het schip waar mijn vader groot op is geworden. Een gezin met zes kinderen, met een hokje waar mijn oma niet eens rechtop in kon staan. Onze slaapkamer is groter dan de leefruimte van toen. Het was een trekschuit van 15 ton, niet meer voor te stellen. Als mijn vader nu hier aan boord zou stappen. De ruimte, de techniek. Een compleet andere wereld …”

Verhalen gezocht
Zelf wat te vertellen, of een tip voor een interessante insteek voor een verhaal over de Hengelose haven? Mail: johan@johankoning.nl.