Kunstenaarsechtpaar exposeert met foto's en glasobjecten

Eén van de achttien betekende fotoprints.
Eén van de achttien betekende fotoprints. (Foto: Onno Dirks)

In het zevende seizoen van de tentoonstellingsreeks ‘Zie de Vide’, (concept en organisatie Pier van Dijk) exposeren Onno Dirks en Ria Geerdink in de vide van Schouwburg Hengelo. De tentoonstelling met de titel ‘Het niveau zakt?’ is te zien in de maanden februari en maart.

Hengelo - Dirks geeft een krachtig statement af met een ‘zwevende’ collage van vijf grote fotowerken. Het zijn analoog afgedrukte foto’s van binnenruimten met bijzondere raampartijen. Dirks heeft getekend in de foto’s en getekend naar aanleiding van de foto’s, zwarte en grijze lijnen leiden een eigen leven in en buiten beeld. Onopvallend maakt kleur deel uit van de tonen van de zwart/wit foto’s.

De ophanging is informeel, door plaatsing achter elkaar ontstaat diepte, de kijker wordt erin gezogen. Dirks legde als documentair architectuur-fotograaf veel verloren gegaan Twents industrieel en cultureel goed vast. Zo ook de sloop van het vroegere Concertgebouw in 1998. Twee forse, tot stroken versneden foto’s, van destijds de Grote en de Kleine Zaal, zijn verwerkt in een ander groot werk in de vide.

Gezamenlijk presenteren Dirks en Geerdink een prachtige horizon van achttien betekende fotoprints. Hiervoor hebben ze elkaars werk als uitgangspunt genomen.

Geerdink maakt glasobjecten, Dirks fotografeerde een glasobject en op de fotoprints daarvan heeft Geerdink vervolgens zo geraffineerd getekend dat je nauwelijks kunt onderscheiden wat tekening is of foto. Zij speelt bewust en graag met het gegeven; ’wat denk je te zien, wat zie je echt?’ De achttien werken zijn opgebouwd uit sobere beeldelementen die over de hele linie terugkeren maar totaal onvoorspelbaar zijn en zeker geen patroon worden.

Geerdinks individuele werk bestaat uit twee glasobjecten uitgestald op grote, in de ruimte hangende plateaus. Op het bovenste plateau staat een glazen vierkant, aangeduid door van binnen naar buiten steeds kleiner wordende hoeken, daarbinnen is ruimte en stilte. Op het lagere plateau liggen bundels met daar omheen gruizig, knisperfris glas.

De bundels zijn hand beschreven, niet met leesbare tekst maar puur met tekens. Geerdink werkt met binnen- en buitenzijde, met donker en licht, een fotografisch principe. Bundels ziet ze als samenballing van ideeën, van beelden, het ene roept het andere op.

Dirks en Geerdink laten zien hoe hun individuele werk elkaar ontmoet en aanvult, wat leidt tot een soepel samengaan met behoud van ieders eigenheid.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden