Bertie: "Ik wilde de techniek van het interviewen beter leren kennen en het thema sprak mij ook bijzonder aan. Foto: Flory Timmer
Bertie: "Ik wilde de techniek van het interviewen beter leren kennen en het thema sprak mij ook bijzonder aan. Foto: Flory Timmer (Foto: )

Minikronieken: Bertie Borggreve filmt Odilia Wentzel

door Jenny ter Maat

Minikronieken: vluchtelingen en Nederlanders maken samen filmportretten en laten daarin zien hoe mensen de regie over hun leven terugkrijgen. Ook inwoners van Hengelo en Borne doen hieraan mee. In een serie verhalen stellen we een aantal deelnemers voor. Deze week: Bertie Borggreve uit Borne.

Borne - Denekamper Bertie Borggreve (57) woont sinds anderhalf jaar in Borne. "Mijn werk bracht mij naar Borne en het bevalt me hier prima", vertelt hij. Tot zijn verrassing zag hij, eenmaal in Borne, een artikel in de krant staan. "Videoclub Borne zocht mensen voor het videoprogramma Magix, en dat kende ik. Ik besloot de cursus te volgen en kwam zo terecht bij een heel actieve vereniging."

Bij de club werd hij attent gemaakt op Minikronieken. "Het was voor mij een nieuw project. ik wilde de techniek van het interviewen beter leren kennen en het thema sprak mij ook bijzonder aan. De opdracht voor Minikronieken was om een film te maken samen met een buitenlander die hier integreert. Dat vond ik reuze interessant, omdat ik vorig jaar getrouwd ben met een vrouw uit Kameroen. In Borne woont Odilia, uit Kenia in Afrika, en zij is een voorbeeld van integratie: ik heb haar gevraagd of ik over haar een film zou mogen maken."

Bertie: "Mij vrouw woont nu nog in Kameroen. Drie jaar geleden, in de zomer van 2016, bezocht ik mijn oom, missionaris Alfons Huisken, in Kameroen. Daar kwam ik Blandine tegen en dat klikte. We zijn getrouwd voor de stam en het huwelijk is gelegaliseerd op het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Kameroen. Ik zou Blandine hier graag zo snel mogelijk naar toe halen, maar dat gaat zomaar niet en zeker niet snel; naast de inburgeringscursus zijn er wel honderd eisen waar je aan moet voldoen. We hebben geprobeerd dat Blandine hier drie maand zou komen om bij Odilia een inburgeringscursus te volgen, maar dat is tot op heden niet gelukt."

De opnames werden gemaakt bij Odilia thuis. Bertie: "Odilia is een heel bijzonder mens. Ze doet zoveel dingen die inspirerend zijn voor een film, je zou eindeloos door kunnen gaan. Ze heeft bijvoorbeeld een Afrikaanse school opgezet en daar spreek ik helemaal niet over."
Uit de vele mogelijke onderwerpen koos Bertie er twee: haar liefde voor de viool en de cultuurschok. "Voor alle andere zaken is de film gewoon tekort. En de cultuurschok, die vond ik erg interessant. Erg interessant 

erg interessant. Opmerkelijk vond ik dat de verhalen die zij vertelde over Kenia zo dicht bij verhalen over Kameroen liggen. Ik kon goed met haar praten over Afrika. En natuurlijk zijn er leuke anecdotes over het inburgeren. Zoals haar verhaal over de doodskisten. In Afrika worden doodskisten boven op een auto gesjord en zo naar de begraafplaats vervoerd. En Odilia kwam in Nederland en zag tegen vakantietijd auto's met skikoffers, veel auto's met skikoffers, en ze denkt 'wat gaan in Nederland veel mensen dood'. Geweldig mooie uitspraken heeft ze."

En dan moet zo'n film gemonteerd. "Monteren is me op het lijf geschreven, ik vind het een mooi onderdeel van het film maken. Mijn probleem vroeger was dat ik veel teveel filmde; voor tien minuten film had ik wel drie tot vier uur film. Nu wilde ik zo min mogelijk filmen. Ik heb een uur film verwerkt in tien minuten. Dat vroegere probleem heb ik bij Minikronieken helemaal afgeleerd. Ik film nu alleen wat ik wil weten", aldus Bertie.
"Minikronieken is ook een heel mooi project voor iemand die leren wil een goed interview te houden. Hoe vind je de juiste vorm daarin, hoe verwerk je zo'n gesprek. Ik heb nog weer van alles geleerd en heb van dit project genoten."

Meer berichten