Marita houdt van variatie in de taxibus


<p>Marita van Rheden, vol trots achter het stuur van &#39;haar&#39; grote rolstoelbus. &#39;Dit is het mooiste beroep ter wereld.&#39; (Foto: Linda Meijer)</p>

Marita van Rheden, vol trots achter het stuur van 'haar' grote rolstoelbus. 'Dit is het mooiste beroep ter wereld.' (Foto: Linda Meijer)

Marita houdt van variatie in de taxibus

Hengelo - Marita van Rheden (57) rijdt al ruim twaalf jaar op de taxibus, waarvan de laatste jaren in vaste dienst bij Brookhuis Taxivervoer. Naar eigen zeggen, het leukste beroep ter wereld. Maar door de corona zijn er helaas ook mindere kanten, zo ervoer Marita het afgelopen jaar.

Door Linda Meijer

Marita zat voor haar chauffeurscarrière in de schoonmaakbranche, maar was toe aan een nieuwe uitdaging. “Ik heb gesolliciteerd en ben het toen gewoon geworden. Wat ik echter niet wist is, dat er nog een heel opleidingstraject volgde, maar dat heb ik allemaal gehaald”, aldus deze stoere bestuurder.

Marita is begonnen in een klein personenbusje, maar dat werd al snel een grote rolstoelbus. “Klinkt misschien gek, maar hierdoor krijg je wel veel meer afwisseling en variatie in je clientèle. Behalve schoolkids vervoer ik ook mensen met een geestelijke of lichamelijke handicap en (immobiele) ouderen. Sommigen zie je meerdere keren per week; dat schept echt wel een band.” De bestemmingen zijn divers, waardoor elke dag weer anders is voor Marita. “Je hebt kinderen die naar speciaal onderwijs gaan, ouderen naar de dagopvang of dagbesteding, we doen ziekenvervoer en soms ook verre ritten buiten de regio (mensen met Valyspas – red.).”

‘Cliënten hebben de dagbesteding juist zo hard nodig’

Veel mensen denken dat het alleen personen van A naar B brengen is, maar volgens Marita komt er veel meer bij kijken. “Je bent niet alleen een chauffeuse, maar ook een luisterend oor. Cliënten willen af en toe graag even hun verhaal kwijt of vragen om jouw mening, daar moet je wel voor openstaan, vind ik.” Dat is Marita, zelf moeder van een zoon met een beperking, wel toevertrouwd. “Ook word ik vaak helemaal volgestopt met chocola, fruit, koekjes of eigen gemaakte hapjes uit andere culturen. Superlief natuurlijk, maar niet echt goed voor de lijn!”

Soms zijn er ook cliënten die twijfelen aan Marita’s rijvaardigheid. “Ik ben niet al te groot en vooral ouderen staan soms raar te kijken als je ineens met een grote bus bij hen voor de deur staat. Laatst vroeg een man: ‘Woar is de chauffeur?’ Ik uitleggen dat ik dat was. ‘Nee toch, meiske, meiske, heb ie wa een riebewies!’ Da’s wel lachen dan.”

Triest jaar

Maar het afgelopen jaar was minder dan andere jaren. “Vorig jaar heb ik ruim anderhalve maand niet kunnen werken. Vooral heel sneu voor al die cliënten, die die dagbesteding en speciaal onderwijs zo hard nodig hebben. Op dit moment heb ik nauwelijks nog vaste ritten. Ook zie ik veel cliënten ineens niet meer. Sommigen zijn door corona opgenomen in een verpleeghuis of ziekenhuis; sommigen zijn zelfs overleden. Heel triest allemaal. Maar de tijden zullen ongetwijfeld weer beter worden en dan ga ik er weer voor, want dit is nog steeds het leukste beroep ter wereld. Ik hoop dat ik dit werk tot aan mijn pensioen mag blijven doen”, besluit Marita welgemeend.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden




Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding