‘Zwaarste beslissing uit mijn leven’


<p>Annelies had haar moeder tijdens de eerste lockdown negen weken niet gezien. (EIgen foto)</p>

Annelies had haar moeder tijdens de eerste lockdown negen weken niet gezien. (EIgen foto)

‘Zwaarste beslissing uit mijn leven’

“Ik kreeg op een gegeven moment in de gaten dat er iets mis was. Moeders deed raar en was overdreven achterdochtig. Ze kreeg verlatingsangsten en kon eigenlijk niet meer alleen zijn.” Wat volgde was een jaar vol tegenslag.

(door Linda Meijer)

HENGELO - Annelies Schrik (57) heeft een drukke fulltime baan bij Eaton en zorgde tot vorig jaar ook nog eens voor haar inwonende dementerende moeder. “Het was een zwaar jaar”, verzucht Annelies. “Ik ben heel close met mijn moeder en we deden echt veel dingen samen. Ongeveer tien jaar geleden kreeg ik voor het eerst in de gaten dat er iets mis was. Ze werd ineens heel achterdochtig en angstig; vaak dacht ze dat mensen hadden ingebroken als ze weer eens iets kwijt was. Ook de benen wilden ineens niet meer, dus dat was een dubbele handicap.”
De laatste jaren ging het hard. Fokje ‘Flo’ Schrik (88) kon eigenlijk niet meer alleen zijn, maar de dagopvang bood uitkomst… tot het noodlot in maart 2020 toesloeg. “Door de corona kon moeders niet meer naar de dagopvang; Ik stond met de rug tegen de muur. Ze werd ook nog eens erg ziek. Twee weken heb ik haar 24/7 verzorgd, maar ik zag toen pas in dat ik haar niet meer de zorg kon geven die ze verdiende.”

Angst en gemis

Op 25 maart heeft Annelies haar moeder naar Het Dijkhuis in Borne moeten brengen, niet wetende wanneer ze haar weer terug zou zien. “Dit was de zwaarste beslissing uit mijn leven. Ik zat inmiddels met een flinke burn-out thuis en werd telkens heen en weer geslingerd tussen angst, schuldgevoel, verdriet en gemis. Skype, balkonzwaaien en raamsessies was het enige wat we samen hadden.”

Maar in de zomer ging het beter. Fokje Schrik was inmiddels overgeplaatst naar Het Borsthuis in Hengelo en na de eerste lockdown kreeg Annelies haar moeder langzaam terug. “Ik bezocht mijn moeder elke dag en bedacht allerlei leuke uitjes om haar maar uit die angst en somberheid te trekken. Met de duofiets naar ’t Hoogspel, lekker wandelen en dan natuurlijk onderweg even een ijsje scoren. Mijn moeder werd weer vrolijk, minder angstig en kwam uit haar schulp.”

Gevreesd telefoontje

Annelies komt voor het eerst in jaren weer toe aan haarzelf, maar heeft het nog wel erg zwaar. Ze wordt nog regelmatig geplaagd extreme somberheid en vermoeidheid. “Die accu is nog lang niet opgeladen. Pas nu voel ik hoe leeg die wel niet was!” En toen kwam op 30 december dat telefoontje waar Annelies een heel jaar voor had gevreesd. “Het Borsthuis belde, moeders had corona; de halve afdeling was besmet.”

Fokje is heel ziek geweest en is er nog lang niet, toch gaat het heel langzaam iets beter met haar. “Maar mentaal heeft ze een enorme klap gehad. Weer schreeuwen en huilen, weer intens bang. Door alle restricties zal het lastig worden om haar hier weer uit te trekken, maar samen met de geweldige verpleging gaan ik er - net als vorig jaar - gewoon weer voor”, besluit Annelies strijdvaardig.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden




Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding