Alle tijd voor bewoners bij Zorghuis Hengelo

Het kan zijn dat wonen in een particulier zorghuis net zo duur of slechts iets duurder is dan een verblijf in een reguliere zorginstelling. En zijn er voordelen of juist nadelen? Tijd dus om eens binnen te kijken bij Zorghuis Hengelo aan de Dennenbosweg.

HENGELO - Wat meteen opvalt is de kunst aan de muur. Een gang leidt naar een huiselijk ingericht kantoor. Hier werkt Evelien Verboom, kersverse locatiemanager van de instelling. Voorheen was ze manager gehandicaptenzorg bij Zorg Wonen en Welzijn in ‘s Heeren Loo. Vanuit Almelo pakt ze tegenwoordig de elektrische fiets naar werk: “Lekker uitwaaien.”

Het Zorghuis van Hestia Zorg, onderdeel van Korian, biedt zorg van a tot z. De particuliere woonzorgvoorziening heeft 21 studio’s. “Ook als het leven ten einde loopt hoeft men niet naar een hospice, en als het echt voorbij is kan men hier opgebaard worden en van hieruit de uitvaart geregeld hebben.”

Met 20 vaste krachten, waaronder veel parttimers, wordt 24-uurs zorg geboden. Niet alleen aan mensen met dementie, ook een lichamelijke beperking zoals een rolstoel of een stoma kan reden zijn om tijdelijk of voorgoed in het Zorghuis te wonen. Er is een specialist ouderenzorg in huis, de eigen huisarts kan behouden blijven en verder zijn hier verpleegkundigen, helpenden en verzorgenden, maar ook vrijwilligers, aan het werk.

Terwijl Verboom vertelt, loopt een werknemer even binnen om gedag te zeggen. Carmens werkdag zit erop, maar ze straalt. “Hier kunnen we rustig helpen met steunkousen aandoen of douchen, zonder dat alles volgens tijdregels moet lopen. Echt de tijd nemen voor de mensen, want alles gaat op het ritme van de bewoner en een gezellig praatje maken kan altijd.”

Net buiten Verbooms kantoor staat een treintafel. Eén van de bewoners had thuis altijd een hele ruimte vol treinen en rails. Zijn zoon heeft geregeld dat hier een treintafel kwam, waar de bewoner af en toe gretig gebruik van maakt. Het ontroert Verboom hoe mensen hier soms “ontzettend opknappen”. Zo woont sinds kort een honderdjarige in het zorghuis, vanuit de reguliere zorg. Ze heeft geen kinderen, maar haar voogd sloeg alarm toen ze af bleef vallen, geen doel meer had en weinig mensen zag. “Nu beleeft ze plezier aan de activiteiten, de gezelligheid en verwennerij.”

Een familielid van een bewoner deelt zijn ervaring met de instelling op Zorgkaart Nederland, een onafhankelijk ervaringsplatform in de zorg: “Mijn vader woont nu zes weken in het Zorghuis. Vanaf dag één hadden we een zeer goed gevoel bij zowel het gebouw als de mensen die er werken en wonen. De bewoners worden met respect behandeld en ieder heeft zijn recht op privacy en autonomie. De appartementen zijn ruim en zeer goed onderhouden. De zorg wordt afgestemd op de behoefte van de bewoner. Er zijn korte lijntjes met de familie. Een hele fijne plek die ik iedereen gun!”

In een gezellige huiskamer met open keuken zijn allerlei activiteiten aan de gang. Een dame zit te slapen in haar stoel onder een dekentje. Verboom: “We hebben deze week een clown op bezoek gehad waar mensen heel blij van werden. Soms trekken we met een huifkar door het mooie Twente, of we regelen een poffertjeskraam en boerendansen leren. Met kerst kwamen kleutertjes op visite met liedjes, muziek en een zelfgemaakt kaarslichtje.”

Wat ze jammer vindt is dat mensen soms te lang zelfstandig thuis wonen, waardoor ze hier komen wonen met héél kwetsbare gezondheid en al vrij snel na aankomst komen te overlijden. “Ik zou willen dat mensen hier eerder kwamen om nog van ons huis te genieten.” Daarover kan een echtpaar dat al 61 jaar getrouwd is, meepraten. Jarenlang moesten ze apart wonen vanwege de intensieve zorgvraag van mevrouw. Sinds kort zijn ze herenigd in het Zorghuis, tot grote blijdschap van beiden.

Een grote eetzaal bevindt zich in een buitengebouw, omringd door een beveiligde tuin. Inmiddels is de heer van de treintafel even zoek, maar die blijkt ons naar buiten gevolgd te zijn. “Volgens mij heeft u ook een beetje dorst, he meneer?”, vraagt Verboom. Zijn ogen lichten helemaal op en hij wordt zachtjes naar de huiskamer begeleid voor een kopje thee.

door Marjolein van Loenen

‘Soms trekken we met een huif-kar door het mooie Twente’